Odnowa w Duchu Świętym zwana też „Odnową Charyzmatyczną".
Początki tego ruchu sięgają 1901 roku, kiedy to zaobserwowano ożywienie religijne we wspólnotach protestanckich. W kościele katolickim ta forma modlitwy pojawiła się nieco później, bo w latach ’60 XX (17-19 luty 1969 w Pittsburghu w USA) wieku zaś pierwsza wspólnota w Polsce powstała w 1975 roku. Obecnie jest to jeden z większych ruchów katolickich, liczący kilkadziesiąt tysięcy stałych członków i ok. 200 tys. sympatyków.
Pierwsi uczestnicy chcieli za pomocą tych spotkań wzmocnić swe więzi z Bogiem. Intuicyjnie przeczuwali, że o Dary Ducha Świętego trzeba prosić właśnie Trzecią Osobę Trójcy Świętej, którą Jezus obiecał na nas zesłać. Dlatego grupa w Pittsburghu ustaliła, iż tematem przewodnim będzie odnowa sakramentu bierzmowania. Co ciekawe, powstanie ruchu charyzmatycznego zbiega się z okresem Soboru Watykańskiego II. Wiele osób uważa, iż, oprócz dokumentów tam powstałych, owocem było „Nowe Zesłanie Ducha Świętego”.
Uczestnicy modlili się o „reaktywację” łask danych im podczas chrztu, potem bierzmowania. Skutek modlitwy był zaskakujący nawet dla nich. Doświadczyli potężnej miłości Ojca, który doprowadził do pogłębienia relacji z Bogiem. Swoje doświadczenie opisali później jako „Chrzest Duchem Świętym” – termin często występujący w Nowym Testamencie, szczególnie w Dziejach Apostolskich. Równocześnie z tym niezwykłym przeżyciem doświadczyli wielu darów charyzmatycznych Ducha Świętego, opisanych w Pierwszym Liście św. Pawła do Koryntian (12-14) - spontanicznie wysławiali Boga, adorowali Go, wypełniał ich zapał ewangelizacji, chęć dzielenia się Dobrą Nowiną zarówno z ochrzczonymi, jak i niewierzącymi.
Podczas pierwszego kongresu ruchu, który odbył się w bazylice św. Piotra w Rzymie w 1975 r., papież Paweł VI nazwał Odnowę Charyzmatyczną szansa dla Kościoła, a jego następca Jan Paweł II stwierdził, że Ruch jest jednym ze znaków nowej wiosny, o którą żarliwie modli się w związku z Wielkim Jubileuszem Roku 2000. Ruch Odnowy od początku swojego istnienia ściśle współpracuje z biskupami w krajach, gdzie został zainicjowany.
W 1992 r., w trakcie jubileuszowego zgromadzenia Ruchu w Pittsburghu, w 25. Rocznicę jego powstania, bp Paul Josef Cordes, ówczesny wiceprzewodniczący Papieskiej Rady ds. Świeckich, powiedział: "Odnowa Charyzmatyczna w najbliższych latach może i powinna bardzo pomóc w zrozumieniu i odnowieniu sakramentów inicjacji chrześcijańskiej, tak aby cały lud Boży pewnego dnia doświadczył wspaniałej pełni w Chrystusie, poprzez - jak wy to nazywacie - "Chrzest w Duchu".
Większość członków ruchu charyzmatycznego to osoby, które w pewnym momencie zapragnęły wyrwać się z codziennego „odklepywania” wiary, zauważyli że w ich życiu mimo pozorów nie ma zdrowej relacji Ja-Bóg i nigdy nie doświadczyli miłości Ojca i Syna.
Od samego początku istnienia Odnowa Charyzmatyczna zachowała cechy pewnej spontaniczności, tak jakby osoby, które się w nią włączają, szły za natchnieniem Ducha Świętego, wiejącym kędy chce. Dlatego Odnowa nie jest ujednoliconym ruchem, należy do niej bardzo zróżnicowany zespół jednostek i grup, będących niezależne jedne od drugich, na różnym etapie rozwoju i przeżywających wiarę o różnym rozłożeniu akcentów. Łączy je jednak wspólne doświadczenie i cele. Struktura luźno powiązanych relacji na poziomie diecezji i krajów istnieje też na szczeblu międzynarodowym. Wzajemne stosunki poszczególnych wspólnot charakteryzuje dobrowolne zrzeszanie się, dialogi i współpraca, mimo że nie doszło do głębszej integracji i uporządkowania struktur.
Prowadzą one liczne akcje ewangelizacyjne na ulicach miast i w zakładach karnych. Pomagają przygotowywać młodzież do bierzmowania. Z Odnowy wywodzi się wielu księży i kleryków. Polscy charyzmatycy byli inicjatorami licznych przedsięwzięć wydawniczych, m.in. miesięcznika „List” i krakowskiego wydawnictwa „M”, obecnie jednego z większych wydawców katolickich w kraju.
W naszej parafii również istnieje taka wspólnota, jej nazwa to TOTUS TUUS. Oprócz cotygodniowych spotkań uwielbieniowych (w każdy poniedziałek o 19) prowadzimy też inne dzieła modlitewne. Należą do nich Koronka Pokoju (co poniedziałek po wieczornej mszy świętej) oraz nabożeństwo maryjne (na wzór nabożeństwa odprawianego w Medjugorie), odprawiane każdego 25 dnia miesiąca.
Spotkania grup Odnowy w Duchu Świętym mają kilka charakterystycznych elementów:
- Modlitwa spontaniczna. Po tej formie modlitwy w zasadzie można rozpoznać wspólnotę charyzmatyczną. Uczestniczący w niej ludzie, stojąc lub siedząc, modlą się równocześnie lub na przemian, uwielbiając Boga, dziękując Mu lub wypraszając liczne dary. Wszystko przeplatane jest piosenkami i „modlitwą w językach”
- Grupy dzielenia (tzw. grupy domowe) członkowie wspólnoty podzieleni są na mniejsze grupy, które mają własne spotkania. Jest to czas lepszego poznawania siebie, dzielenia się tym co dla danego człowieka ważne, co go cieszy i raduje. Jest to także czas świadectw, wspólnej modlitwy, uśmiechu i rozmowy.
- Katecheza głoszona przez kapłana lub osobę świecką, dotycząca wszystkich elementów życia duchowego jak i codziennego.
- Modlitwa wstawiennicza. Jest jakoby odpowiedzią na czyjeś problemy i słabości. Jeśli ktoś prosi o szczególną modlitwę w ważnej dla siebie intencji, członkowie wspólnoty lub specjalna grupa prowadzą tzw. Modlitwę z włożeniem rąk. Osoba zainteresowana siada na krześle lub klęka, a ekipa modlitewna kładzie ręce na jej głowę, ramiona, lub trzyma nad nią, wstawiając się do Boga właśnie w tej intencji. Doświadczenie pokazuje, że modlitwa taka jest bardzo owocna, pomaga w przełamaniu wielu oporów przed Bogiem. Czasem też jej skutkiem jest uzdrowienie fizyczne.
Każde spotkanie Odnowy jest nieco inne. Czasem też pojawia się adoracja Najświętszego Sakramentu. W końcu to z Niego płyną wszelkie łaski.
