Należy to przyjąć jak testament, jak najważniejsze zadanie dla nas katolików.

Dobrze się stało, że tematy podane do rozważań w czasie oktawy przed Jubileuszem związane były z tematem kończącego się Roku.

W święto Podwyższenia Krzyża Świętego i dni poprzedzające (7 - 14 września), podczas wieczornych Mszy św., zostały wygłoszone katechezy przybliżające istotę duchowości eucharystycznej. Cykl nauk rozpoczęła katecheza ks. proboszcza Jana Pawlaka zatytułowana „Słuchanie słowa”. Eucharystia – serce życia duchowego nie jest tylko obrzędem. Powinna być programem życia i fundamentem duchowości, określającej sposób i styl życia człowieka wierzącego w Chrystusa i Chrystusowi. Niezbędną ku temu bazą jest słuchanie słowa, które sam miłujący Bóg kieruje do nas, głosząc prawdę o zbawieniu. Wierzyć = słuchać Słowo Boże i odpowiadać na nie swoim życiem (odpowiedź czynu). Mistrzynią słuchania Słowa jest Maryja, to Ona jest dla nas wzorem. Aby poznać słowo Boże trzeba „zatopić się” w czytaniu Pisma Św. Ustalić właściwy czas i miejsce, by rozważać wybrane teksty.

Maryję - Służebnicę Słowa uczciliśmy jako wspólnota parafialna 8 września, w święto Narodzenia Najświętszej Maryji Panny. Mszy Św. przewodniczył i homilię wygłosił ks. Grzegorz Słapek. Wzruszające było ukazanie Matki, jako tej, która kocha najwierniej, najgoręcej, bez względu na wszystko. Takie są  nasze Matki, ze szczególnym wskazaniem na Maryję. Ona kocha świat tak, jak kochała Jezusa. Ta miłość umocniona pod krzyżem, usuwa nienawiść, napełnia serca przebaczeniem. Maryja prosi nas stale „ uczyńcie wszystko, co mój Syn wam powie”(J.2,5) ! Ona wie, że można pogodzić się z wolą Boga, ale o wiele trudniej wolę tę pokochać... Lecz to właśnie wtedy idziemy z Maryją do Chrystusa!

Kiedy już wraz z Piotrem apostołem możemy zawołać: „Ty jesteś Mesjasz – Syn Boga żywego” (Łk.9,20), wówczas pojawia się potrzeba oczyszczenia duszy i serca - powrót do Boga (Nawrócenie, ks. Andrzej Fiołka). Słuchając Słowa Bożego kształtujemy wrażliwość sumienia i serca. Jaśniej widzimy co jest dobre a co złe. Dostrzegając własne słabości i niewierności uwalniamy się od zgubnego samozadowolenia (Faryzeusz i celnik; Łk.18,11-14). Stając przed Bogiem w prawdzie, przyznając się do win i słabości możemy doznać łaski sakramentu pokuty oraz uzdrawiającego działania Eucharystii. Wtedy pogodzeni z samym sobą , możemy przebaczyć i pojednać się z drugim człowiekiem. Oczyszczone serce jest ciche i spokojne,  może trwać zjednoczone z Bogiem, adorując Go i wsłuchując się w Jego głos. Przez wpatrywanie i wsłuchiwanie się w Boga robimy dla Niego miejsce w swoim sercu i życiu... W zagadnienia „Milczenia i Adoracji” wprowadzała katecheza ks. Dariusza Wołczeckiego. Bóg wybacza człowiekowi każdy grzech! To wielki dar i niewyobrażalna łaska. Mamy za co dziękować! Jest taki szczególny dzień, kiedy możemy to zrobić. Ustanowił ten dzień sam Pan Bóg na pamiątkę dzieła stworzenia: „Wtedy Bóg pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go świętym” (Rdz. 2,3). Przestrzeganie nakazu Bożego jest znakiem przymierza zawartego z Bogiem. Święty dzień Szabatu jest również podkreśleniem wolności człowieka i jego godności – jest on więcej wart niż jego praca. To człowieczeństwo jest najważniejszym zadanie i sensem życia. Praca kształtuje charakter lecz Bóg kształtuje ducha – by stawać się podobnym do Stwórcy potrzebny jest kontakt z Jego łaską i z Nim samym przez Eucharystię! („Świętowanie niedzieli”, ks. Prałat Jerzy Nowaczyk).

W rozważaniach o Eucharystii pojawił się już wątek dziękczynienia. Znalazł on swoje rozwinięcie w katechezie ks. Ryszarda Stankiewicza - „Dziękczynienie”. Często nie zauważamy darów, którymi obdarza nas Pan Bóg – życie jest wielkim darem i cudem. Nie zamykajmy oczu na to, co dostajemy od drugiego człowieka i samego Boga, nie skupiajmy się na brakach, bo wtedy zapominamy o zaletach i talentach, które możemy rozwijać! Siłę do tego rozwoju daje Eucharystia, bo wtedy Jezus wskrzesza i przemienia naszą duszą i uzdrawia serce i ciało, daje szansę zmartwychwstania. Bądźmy uważni, by nie ominąć rzeczy ważnych, choć z pozoru zwyczajnych . Niejednokrotnie jest tak, że dopiero strata uświadamia nam wartość tego, co utraciliśmy. Nie czekajmy tak długo, stale dziękujmy Stwórcy za otrzymane dary! Możemy to robić wraz z całym Kościołem i wszystkimi Świętymi, właśnie podczas Eucharystii, gdy Bóg przychodzi do każdego i pozwala zaczerpnąć ze Swego nieskończonego Oceanu Miłości ( Św. Augustyn).

 Rok Eucharystii dotyka tajemnicy ofiary. Jan Paweł II bardzo często zwracał uwagę na ten aspekt życia Kościoła w listach do kapłanów. Dostrzegał wielkość Eucharystii oraz moc i radość z Niej płynące. Rok Eucharystii jest niejako testamentem pozostawionym przez Ojca Świętego w trosce o Kościół .

Szereg dziejów biblijnych prowadzi do tajemnicy Wieczernika i Golgoty. Szczególnie mocno czyni to historia Abrahama i Izaaka – ojciec ma ofiarować życie swojego ukochanego syna – wielki dramat, trudny do pojęcia, choć konieczny dla zbawienia świata… Ofiara jest stale obecna w dziejach Kościoła. Bardzo wielu Chrześcijan oddawało swe życie za wiarę i Boga (wspomnienie 40 męczenników Armenii, którzy „ochoczo szli ku śmierci”, biskupa Stanisława, Wojciecha, św. Szczepana i wielu innych).

Jan Paweł II uczył jak żyć Mszą Świętą, jak codziennie składać siebie Bogu w ofierze – powierzając się Jego woli („bądź wola Twoja”). Gdy świadomie i odpowiedzialnie oddamy swoje życie Bogu, wtedy prawdziwe staną się słowa św. Pawła; „To już nie ja, lecz żyje we mnie Chrystus.” Ofiara uzyska relację wzajemności – nasze życie również stanie się ofiarą – darem dla Boga. I znów trzeba nam spojrzeć na Maryję. Całe Jej życie było ofiarowane Panu Bogu. Dzięki „Tak”, które wypowiedziała podczas Zwiastowania, możliwe było zbawienie świata, podobnie gdy nie ulękła się przepowiedni Symeona, który mówił o „mieczu boleści, co przeniknie Jej duszę”, aż wreszcie gdy, pod krzyżem „z bólu ledwie żywa”, do końca towarzyszyła Jezusowi.

„Ofiara” - katecheza wygłoszona przez ks. Zygmunta Lisieckiego, który przewodniczył Mszy św. odpustowej, 14 września w święto Podwyższenia Krzyża Świętego.

Jubileusz to powód do dumy. Jubileusz to czas radości, że doczekaliśmy tego czasu. Jubileusz to czas refleksji nad mijającymi latami. Ale Jubileusz to nie tylko radość, duma czy świętowanie. Jubileusz to troska, aby dzieło jakim jest Parafia nie zostało zmarnowane. Jubileusz to także pamięć tych trudnych dni budowy. To pamięć ofiary, pracy, wysiłku wielu, wielu ludzi, którzy już odeszli do Pana i tych, którzy tworzą parafię.