1970-2005

35 LAT  WSPÓLNOTY  PARAFIALNEJ

Nasza Świętokrzyska parafia ma 35 lat. Tak liczymy, mimo że formalnie Parafia pw. Podwyższenia Krzyża Świętego istnieje od 14.09.1987 r. tj. dnia wydania przez ks. Bpa Józefa Michalika dekretu zmieniającego dotychczasowy porządek. A jaki był ?

W skrócie: najpierw wspólnota zgromadzona przy Duszpasterzu zwana filią duszpasterską parafii św. Jadwigi (dekret ks. Bpa Ordynariusza Sługi Bożego Wilhelma Pluty z 23.09.1970 r., a 04.10. tego roku rozpoczęcie formalnie pracy), później formalne utworzenie parafii pw. Narodzenia NMP (dekret ks. Bpa Ordynariusza z 03.05.1974 r.), aż wreszcie zmiana tytułu parafii - jak wyżej - na Podwyższenie Krzyża Świętego.

Dlaczego więc to świętowanie ?

W Kościele obchodzimy rocznicę ślubu, kapłaństwa, pierwszej komunii i inne. Są też poważne jubileusze. A to przede wszystkim po to, aby dziękować Panu Bogu za dobra jakimi wszystkich obdarza. Np. obrzędy sakramentu małżeństwa mówiące o jubileuszu 25-lecia, 50-lecia tego sakramentalnego związku - wyjaśniają, że są szczególną okazją odnowienia się w łasce sakramentu małżeństwa przez udział w Eucharystii. Kościół w specjalnej liturgii składa Bogu dzięki za otrzymane dary oraz udziela błogosławieństwa Bożego na dalsze lata życia.

Zatem nasza Parafia pragnie dziękować i prosić. Warto sobie przypomnieć za Kodeksem Prawa Kanonicznego, że „Parafia jest określoną wspólnotą wiernych, utworzoną na sposób stały w Kościele partykularnym, nad którą troskę pasterską, pod władzą biskupa diecezjalnego, powierza się jej własnemu pasterzowi. Jest ona miejscem, gdzie wszyscy wierni mogą się zgromadzić na niedzielną celebrację Eucharystii. Parafia wprowadza lud chrześcijański do uczestniczenia w życiu liturgicznym i gromadzi go podczas tej celebracji; głosi zbawczą naukę Chrystusa; praktykuje miłość Pana w dobrych i braterskich uczynkach. Parafia jest podstawowym miejscem katechezy dzieci i rodziców.”

Będziemy więc pod przewodnictwem Pasterza naszej diecezji, wspólnie ze słuchaczami Radia Maryja i widzami Telewizji Trwam dziękować Panu Bogu, w poniedziałek 12 września za otrzymane dary w postaci osób, które tę parafię tworzyły i tworzą; licznych dzieł przez parafian podejmowanych: jak budowa kościoła, plebanii, ośrodka duszpasterskiego, domu katechetycznego, powstanie i działanie licznych wspólnot, ruchów, stowarzyszeń, organizacji. Chcemy dziękować za to bogactwo łaski uświęcającej, wlewającej się przez posługę sakramentalną w nasze życie, posługę katechetyczną, charytatywną, modlitewną… Można w nieskończoność wymieniać ludzi, zdarzenia, za które Panu Bogu należy wyśpiewać „Te Deum laudamus”. Chcemy to wspólnie uczynić. Oczywiście, każdy z nas, parafian, przyniesie w sercu na to wspólne świętowanie inne osoby i inne zdarzenia i to będzie bogactwo!

Przeżycie parafialnych Dni Jubileuszowych w ramach cyklu zatytułowanego „Duchowość Eucharystyczna w rodzinie i parafii” w dniach 07-14.09 br. pomoże nam to dziękczynienie zrealizować. W centrum naszego dziękowania jest Eucharystia, bo Ona jest istotą Kościoła; jest źródłem, z którego czerpiemy i szczytem, na który się wspinamy. Eucharystia jest życiem Kościoła, a więc i naszej lokalnej świętokrzyskiej wspólnoty.

Skoro spoglądamy na 35 lat życia naszej parafii, to widzimy nie tylko dobro, za które Panu Bogu i bliźnim dziękujemy, ale dostrzegamy i nasze mankamenty, braki, słabości, grzechy. Przepraszamy więc. A skoro przepraszamy to i chcemy zmienić nasze życie, uczynić je piękniejszym. Może tego dokonać Jezus Eucharystyczny, którego dal nam Ojciec. „Poznajemy Twoją miłość Ojcowską, gdy kruszysz twarde ludzkie serca, i w świecie rozdartym przez walki i niezgodę czynisz człowieka gotowym do pojednania”. Pragniemy, aby każda rodzina w naszej parafii żyła w zgodzie i miłości. „Ty mocą Ducha działasz w głębiach serca, aby nieprzyjaciele szukali zgody, przeciwnicy podali sobie rękę i ludy doszły do jedności. Twój dar, Ojcze sprawia, że szczere szukanie pokoju gasi spory, miłość zwycięża nienawiść, a pragnienie zemsty ustaje przez przebaczenie”.

Modlimy się i staramy, aby każda nasza rodzina i cala nasza parafia była - tak jak chciał Sługa Boży Jan Pawel II - wspólnotą życia i miłości.

Małgorzata Klikowicz: Jubileusz 35 – lecia parafii skłania do wspomnień i refleksji. Jest okazją do podziękowania Panu Bogu za wszystko, czym nas obdarzył oraz do przeżycia raz jeszcze minionych zdarzeń. Jest Ksiądz Prałat, bez wątpienia „Ojcem” parafii pw. Podniesienia Krzyża Św., która powstała niemal cudem, w czasach, gdy było to właściwie niemożliwe.

Jakie uczucia towarzyszyły „narodzinom” nowej wspólnoty parafialnej?

 Ks. Jerzy Nowaczyk: Właściwie na to pytanie odpowiedziałem w samej książce. Ponieważ jest tam odpowiedź dosyć obszerna, więc proszę z niej skorzystać – str. 177.

 MK: Co było szczególnie trudne, a co pomocne w tamtych latach?

 Ks. JN: Główne trudności były refleksem trudności w jakich znajdowała się cały Kościół Katolicki w Polsce, a mianowicie wynikały z wrogiego nastawienia władz komunistycznych do religii i Kościoła. Władze, szczególnie w Zielonej Górze, która była podobno poligonem doświadczalnym walki z wiarą religijną, testowały różne metody ograniczania praw diecezji, parafii, czy wiernych. Jedną z podstawowych zasad tej walki był zakaz budowania nowych świątyń, co w naszym województwie zielonogórskim było szczególnie przestrzegane, aż do sierpnia 1980r. Jedynym wyjątkiem było wcześniejsze pozwolenie na budowę kościoła w Kostrzyniu.

Ogromną pomocą w tych trudnych latach i w sytuacji naszej parafii była wciąż jeszcze żywa wiara większości parafian – około 2/3 mieszkańców, którzy mimo szykan gromadzili się w kapliczce Narodzenia NMP i przed nią, na deszczu i mrozie, a następnie pod „ podszytym wiatrem” namiotem. Po otrzymaniu zaś w listopadzie 1980r. pozwolenia na budowę kościoła, objawiło się to samo w postaci wielkiego zaangażowania fizycznego i finansowego w budowę.

 MK: Od trzech lat prowadzi parafię nowy proboszcz – Ks. Jan Pawlak, jak z perspektywy tych 3 lat nieobecności widzi Ksiądz swoją parafię?

Ks. JN: Najpierw, to tak zupełnie nieobecny w parafii to nie jestem, gdyż dzięki zaproszeniu Ks. Proboszcza, odprawiam, niemal co niedzielę w kościele Podwyższenia Krzyża Św. o godz. 8. 30, Mszę Św. z homilią, a także uczestniczę często w innych zdarzeniach parafialnych.

Zasadniczo widzę nadal parafię pozytywnie, tym bardziej, że osobowość nowego pasterza – otwarta, komunikatywna i bardziej niż poprzednika, nastawiona na współdziałanie z wiernymi tworzy przyjazną atmosferę.

Naturalnie, wiedzą to zresztą wszyscy, boli zanik ducha wiary w licznych rodzinach, co objawia się w małej obecności dzieci i młodzieży na niedzielnych Mszach Św.

MK: Ważnym wydarzeniem jubileuszu 35- lecia parafii było wydanie kolejnej książki autorstwa Ks. Prałata. Proszę opowiedzieć jak doszło do  powstania tego cennego opracowania?

Ks. JN : Inicjatywa napisania tej książki wyszła od Ks. J. Pawlaka w styczniu br. Zwrócił się do mnie z prośbą o jej napisanie. Myślę, że zrobiłby to lepiej człowiek profesjonalnie przygotowany do pisania takiej 35- letniej historii. Jednak zdaniem ks. Jana, moja osoba - związana z tą historią przez 32 lata nadawała się bardziej.

Muszę przyznać, że chętnie się podjąłem napisania tej książki, chociaż zdawałem sobie sprawę z niedoskonałości mojego kunsztu literackiego i niedoskonałości wielu zdjęć, którymi dysponowałem.

MK: O czym jest ta książka, proszę podzielić się Swoimi refleksjami?

Książka jest przede wszystkim kroniką najważniejszych wydarzeń związanych z ustanowieniem i rozwojem życia parafialnego parafii noszącej obecnie tytuł Podwyższenia Krzyża Św. w Zielonej Górze. Jest też kroniką budowy kościoła. Na tym tle próbowałam pokazać trudne, dramatyczne zdarzenia czasów, w których przypadło nam żyć i działać. Chciałem również pokazać przynajmniej niektórych ludzi, którzy przyczynili się do budowy wspólnoty parafialnej i kościoła. Było ich wielu, bardzo wielu i im to – tym wymienionym i nie wymienionym w książce, niech Pan Bóg wynagrodzi i im niech błogosławi.

MK: Książka zatytułowana jest „ Winnica Pańska” – dlaczego taki tytuł?

Ks. JN : Tytuł pochodzi od Ks. Proboszcza J. Pawlaka. Myślę, że jest on lepszy niż ten, którzy był nadany przeze mnie, a mianowicie: „ Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze”. Nawiązuje on bowiem do nazwy dzielnicy miasta, w której istnieje parafia – Winnica. Na tym bowiem miejscu, na południowym stoku Wału Zielonogórskiego od średniowiecza uprawiano winną latorośl. Kaplicę Narodzenia NMP, z XIV wieku, z której wzięła początek parafia nazywano także Kaplicą na Winnicy.

Tytuł nawiązuje również do Ewangelii i do tego przeznaczenia parafii, by była Winnicą Pańską.

MK: Serdecznie dziękuję za rozmowę.

Należy to przyjąć jak testament, jak najważniejsze zadanie dla nas katolików.

Dobrze się stało, że tematy podane do rozważań w czasie oktawy przed Jubileuszem związane były z tematem kończącego się Roku.

W święto Podwyższenia Krzyża Świętego i dni poprzedzające (7 - 14 września), podczas wieczornych Mszy św., zostały wygłoszone katechezy przybliżające istotę duchowości eucharystycznej. Cykl nauk rozpoczęła katecheza ks. proboszcza Jana Pawlaka zatytułowana „Słuchanie słowa”. Eucharystia – serce życia duchowego nie jest tylko obrzędem. Powinna być programem życia i fundamentem duchowości, określającej sposób i styl życia człowieka wierzącego w Chrystusa i Chrystusowi. Niezbędną ku temu bazą jest słuchanie słowa, które sam miłujący Bóg kieruje do nas, głosząc prawdę o zbawieniu. Wierzyć = słuchać Słowo Boże i odpowiadać na nie swoim życiem (odpowiedź czynu). Mistrzynią słuchania Słowa jest Maryja, to Ona jest dla nas wzorem. Aby poznać słowo Boże trzeba „zatopić się” w czytaniu Pisma Św. Ustalić właściwy czas i miejsce, by rozważać wybrane teksty.

Maryję - Służebnicę Słowa uczciliśmy jako wspólnota parafialna 8 września, w święto Narodzenia Najświętszej Maryji Panny. Mszy Św. przewodniczył i homilię wygłosił ks. Grzegorz Słapek. Wzruszające było ukazanie Matki, jako tej, która kocha najwierniej, najgoręcej, bez względu na wszystko. Takie są  nasze Matki, ze szczególnym wskazaniem na Maryję. Ona kocha świat tak, jak kochała Jezusa. Ta miłość umocniona pod krzyżem, usuwa nienawiść, napełnia serca przebaczeniem. Maryja prosi nas stale „ uczyńcie wszystko, co mój Syn wam powie”(J.2,5) ! Ona wie, że można pogodzić się z wolą Boga, ale o wiele trudniej wolę tę pokochać... Lecz to właśnie wtedy idziemy z Maryją do Chrystusa!

Kiedy już wraz z Piotrem apostołem możemy zawołać: „Ty jesteś Mesjasz – Syn Boga żywego” (Łk.9,20), wówczas pojawia się potrzeba oczyszczenia duszy i serca - powrót do Boga (Nawrócenie, ks. Andrzej Fiołka). Słuchając Słowa Bożego kształtujemy wrażliwość sumienia i serca. Jaśniej widzimy co jest dobre a co złe. Dostrzegając własne słabości i niewierności uwalniamy się od zgubnego samozadowolenia (Faryzeusz i celnik; Łk.18,11-14). Stając przed Bogiem w prawdzie, przyznając się do win i słabości możemy doznać łaski sakramentu pokuty oraz uzdrawiającego działania Eucharystii. Wtedy pogodzeni z samym sobą , możemy przebaczyć i pojednać się z drugim człowiekiem. Oczyszczone serce jest ciche i spokojne,  może trwać zjednoczone z Bogiem, adorując Go i wsłuchując się w Jego głos. Przez wpatrywanie i wsłuchiwanie się w Boga robimy dla Niego miejsce w swoim sercu i życiu... W zagadnienia „Milczenia i Adoracji” wprowadzała katecheza ks. Dariusza Wołczeckiego. Bóg wybacza człowiekowi każdy grzech! To wielki dar i niewyobrażalna łaska. Mamy za co dziękować! Jest taki szczególny dzień, kiedy możemy to zrobić. Ustanowił ten dzień sam Pan Bóg na pamiątkę dzieła stworzenia: „Wtedy Bóg pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go świętym” (Rdz. 2,3). Przestrzeganie nakazu Bożego jest znakiem przymierza zawartego z Bogiem. Święty dzień Szabatu jest również podkreśleniem wolności człowieka i jego godności – jest on więcej wart niż jego praca. To człowieczeństwo jest najważniejszym zadanie i sensem życia. Praca kształtuje charakter lecz Bóg kształtuje ducha – by stawać się podobnym do Stwórcy potrzebny jest kontakt z Jego łaską i z Nim samym przez Eucharystię! („Świętowanie niedzieli”, ks. Prałat Jerzy Nowaczyk).

W rozważaniach o Eucharystii pojawił się już wątek dziękczynienia. Znalazł on swoje rozwinięcie w katechezie ks. Ryszarda Stankiewicza - „Dziękczynienie”. Często nie zauważamy darów, którymi obdarza nas Pan Bóg – życie jest wielkim darem i cudem. Nie zamykajmy oczu na to, co dostajemy od drugiego człowieka i samego Boga, nie skupiajmy się na brakach, bo wtedy zapominamy o zaletach i talentach, które możemy rozwijać! Siłę do tego rozwoju daje Eucharystia, bo wtedy Jezus wskrzesza i przemienia naszą duszą i uzdrawia serce i ciało, daje szansę zmartwychwstania. Bądźmy uważni, by nie ominąć rzeczy ważnych, choć z pozoru zwyczajnych . Niejednokrotnie jest tak, że dopiero strata uświadamia nam wartość tego, co utraciliśmy. Nie czekajmy tak długo, stale dziękujmy Stwórcy za otrzymane dary! Możemy to robić wraz z całym Kościołem i wszystkimi Świętymi, właśnie podczas Eucharystii, gdy Bóg przychodzi do każdego i pozwala zaczerpnąć ze Swego nieskończonego Oceanu Miłości ( Św. Augustyn).

 Rok Eucharystii dotyka tajemnicy ofiary. Jan Paweł II bardzo często zwracał uwagę na ten aspekt życia Kościoła w listach do kapłanów. Dostrzegał wielkość Eucharystii oraz moc i radość z Niej płynące. Rok Eucharystii jest niejako testamentem pozostawionym przez Ojca Świętego w trosce o Kościół .

Szereg dziejów biblijnych prowadzi do tajemnicy Wieczernika i Golgoty. Szczególnie mocno czyni to historia Abrahama i Izaaka – ojciec ma ofiarować życie swojego ukochanego syna – wielki dramat, trudny do pojęcia, choć konieczny dla zbawienia świata… Ofiara jest stale obecna w dziejach Kościoła. Bardzo wielu Chrześcijan oddawało swe życie za wiarę i Boga (wspomnienie 40 męczenników Armenii, którzy „ochoczo szli ku śmierci”, biskupa Stanisława, Wojciecha, św. Szczepana i wielu innych).

Jan Paweł II uczył jak żyć Mszą Świętą, jak codziennie składać siebie Bogu w ofierze – powierzając się Jego woli („bądź wola Twoja”). Gdy świadomie i odpowiedzialnie oddamy swoje życie Bogu, wtedy prawdziwe staną się słowa św. Pawła; „To już nie ja, lecz żyje we mnie Chrystus.” Ofiara uzyska relację wzajemności – nasze życie również stanie się ofiarą – darem dla Boga. I znów trzeba nam spojrzeć na Maryję. Całe Jej życie było ofiarowane Panu Bogu. Dzięki „Tak”, które wypowiedziała podczas Zwiastowania, możliwe było zbawienie świata, podobnie gdy nie ulękła się przepowiedni Symeona, który mówił o „mieczu boleści, co przeniknie Jej duszę”, aż wreszcie gdy, pod krzyżem „z bólu ledwie żywa”, do końca towarzyszyła Jezusowi.

„Ofiara” - katecheza wygłoszona przez ks. Zygmunta Lisieckiego, który przewodniczył Mszy św. odpustowej, 14 września w święto Podwyższenia Krzyża Świętego.

Jubileusz to powód do dumy. Jubileusz to czas radości, że doczekaliśmy tego czasu. Jubileusz to czas refleksji nad mijającymi latami. Ale Jubileusz to nie tylko radość, duma czy świętowanie. Jubileusz to troska, aby dzieło jakim jest Parafia nie zostało zmarnowane. Jubileusz to także pamięć tych trudnych dni budowy. To pamięć ofiary, pracy, wysiłku wielu, wielu ludzi, którzy już odeszli do Pana i tych, którzy tworzą parafię.

Parafia  pw.  Podwyższenia  Krzyża  świętego

Cykl tematyczny:

Duchowość Eucharystyczna
 w rodzinie i w parafii

  Środa (7.09.)

„Słuchanie Słowa” – Ks. Proboszcz Jan Pawlak

 Czwartek (8.09.)

Odpust Narodzenia NMP – Ks. Grzegorz Słapek 

Piątek (9.09.)

„Nawrócenie” – Ks. Andrzej Fiołka

 Sobota (10.09.)

„Milczenie i adoracja” – Ks. Dariusz Wołczecki

 Niedziela (11.09.)

„Świętowanie niedzieli” – Kapłani Parafii

 Poniedziałek (12.09.)

Uroczystości Jubileuszowe

Przewodniczy Ks. Biskup Diecezjalny dr Adam Dyczkowski

 Wtorek (13.09.)

„Dziękczynienie” – Ks. Ryszard Stankiewicz

 Środa (14.09.)

Odpust parafialny Podwyższenia Krzyża świętego

„Ofiara” – Ks. Prałat Zygmunt Lisiecki