Mówimy, że bierzmowanie jest dopełnieniem i umocnieniem tego, co zostało zapoczątkowane chrztem, czyli nowego życia, "z wody i Ducha". Czy na tym polega odrębność bierzmowania od chrztu?

Udzielanie Ducha Świętego przez umacniające nałożenie ręki i namaszczenie krzyżmem (oliwa zmieszana z balsamem) czoła bierzmowanego wydobywa z przemiany, jaka dokonała się w indywidualnym życiu człowieka przez chrzest, charyzmatycznowspólnotową aktywność chrześcijanina w wymiarze publicznym, społecznym. Bierzmowany (dorosły "dojrzałością Chrystusową") zostaje w pełni zaangażowany przez Chrystusa i Kościół, staje się świadomym apostołem Chrystusa , głosicielem Ewangelii i w świecie: w swym zawodzie i w polityce, w rodzinie i w społeczeństwie, na ulicy i w kościele.

Kościół jako wspólnota potrzebuje koniecznie sakramentu bierzmowania, gdyż dojrzałe spełnienie jego zbawczej misji możliwe jest tylko na drodze osiągnięcia dojrzałości wspólnotowej przez jego członków.

(z serwisu http://opoka.org)

Bierzmowanie – jeden z siedmiu sakramentów w Kościele katolickim, starokatolickim oraz prawosławnym. Jest drugim sakramentem w katalogu siedmiu sakramentów.

Istotą tego sakramentu jest przekazanie Ducha Świętego, umocnienie wiary oraz uzdolnienie do świadczenia o niej. Ryt ten jest biblijną podstawą dla rzymskokatolickiego sakramentu bierzmowania. Udziela go również cerkiew prawosławna, ale wkrótce po chrzcie (czyli niemowlętom). Bierzmowanie bywa też praktykowane przez niektóre kościoły protestanckie, ale (z wyjątkiem kościoła anglikańskiego) nie traktują one tego obrządku jako sakrament.

Biblijne podstawy sakramentu bierzmowania

Dz 8,17 – Wtedy więc wkładali /Apostołowie/ na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego.

Dz 9,17 – Wtedy Ananiasz poszedł. Wszedł do domu, położył na nim ręce i powiedział: «Szawle, bracie, Pan Jezus, który ukazał ci się na drodze, którą szedłeś, przysłał mnie, abyś przejrzał i został napełniony Duchem Świętym».

Dz 19,6 – A kiedy Paweł włożył na nich ręce, Duch Święty zstąpił na nich. Mówili też językami i prorokowali.

Historia sakramentu

W początkach chrześcijaństwa, mniej więcej do IV w., bierzmowanie miało charakter duchowego doświadczenia charyzmatycznego zwanego chrztem w Duchu Świętym. Zwykle chrzest w Duchu Świętym następował po włożeniu na człowieka rąk i wypowiedzeniu improwizowanej modlitwy przez przywódców danego kościoła lokalnego. Chrzest w Duchu Świętym postrzegany był, jako wyposażenie chrześcijanina w nadprzyrodzoną moc do służby oraz udzielenie jednego lub kilku z dziewięciu darów łaski (gr. charismata) wymienionych w 1Kor 12,8-10. Znakiem otrzymania "pełni" Ducha było mówienie nieznanymi językami lub/i prorokowanie. Wraz z ze zmierzchem charyzmatycznej epoki chrześcijaństwa, bierzmowanie zostało przekształcone w obrzęd kościelny z odpowiednim rytuałem i przepisami prawnymi. Do około VI wieku bierzmowania udzielano łącznie wraz z chrztem i Eucharystią, a wszystkich tych sakramentów udzielał biskup. Z czasem, gdy wspólnoty wiernych się systematycznie rozrastały prawo do sprawowania chrztu i Eucharystii przyznano prezbiterom, a bierzmowania biskupom. Pierwotnie materią tego sakramentu było nałożenie rąk. W średniowieczu, za sprawą pism teologicznych św. Tomasza z Akwinu, charyzmaty otrzymywane w bierzmowaniu zostały zastąpione siedmioma "katechizmowymi" darami Ducha Świętego.

Praktyka katolicka

W kościele rzymskokatolickim bierzmowanie spełnia rolę wyznania wiary, niejako świadomego, bo dokonywanego w wieku dorosłym (lub zbliżonym do dorosłości) powtórzenia chrztu. Pod tym względem bierzmowanie odpowiada protestanckiej Konfirmacji i żydowskiej bar micwie i jest znakiem przejścia do dojrzałości religijnej. Innymi nazwami sakramentu bierzmowania są; sakrament dojrzałości chrześcijańskiej, sakrament umocnienia w wierze oraz sakrament dopełnienia.

Udzielanie sakramentu jest w kościele katolickim zarezerwowane dla biskupów i są tam oni zwyczajnymi szafarzami tego sakramentu. Nadzwyczajnym szafarzem tego sakramentu w kościele katolickim jest każdy kapłan upoważniony do tego przez biskupa. W razie niebezpieczeństwa śmierci sakramentu tego może udzielić każdy proboszcz lub każdy ksiądz, zgodnie z kanonem 883 kodeksu prawa kanonicznego z 1983. W kościele prawosławnym z racji udzielania tego sakramentu wraz z chrztem zwyczajnymi jego szafarzami są wszyscy kapłani.

* Materia bliższa tego sakramentu krzyżmo święte,

* Materia dalsza namaszczenie krzyżmem,

* Forma – słowa: (łac.) Accipe Signaculum doni Spiritui Sancti – Przyjmij znamię daru Ducha Świętego !

(z serwisu http://pl.wikipedia.org/)