CZWARTY KRÓL…???

Pewna legenda wspomina o czwartym królu, który również wyruszyÅ‚ w drogÄ™… 

ZabraÅ‚ on ze sobÄ… dla DzieciÄ…tka trzy bÅ‚yszczÄ…ce, szlachetne kamienie. ByÅ‚ najmÅ‚odszy spoÅ›ród czterech, żadnemu zaÅ› z nich nie pÅ‚onęła w sercu tak gÅ‚Ä™boka tÄ™sknota, jak wÅ‚aÅ›nie jemu. Podczas drogi usÅ‚yszaÅ‚ nagle pÅ‚acz dziecka. W kurzu zobaczyÅ‚ leżącego chÅ‚opczyka, bezbronnego i krwawiÄ…cego z piÄ™ciu ran. PodniósÅ‚ je i zawróciÅ‚ do wioski, którÄ… wÅ‚aÅ›nie zostawili za sobÄ…. Tam nikt nie znaÅ‚ dziecka. PoszukaÅ‚ opiekunki i przekazaÅ‚ jej jeden ze szlachetnych kamieni, by w ten sposób zabezpieczyć życie dziecka.

UdaÅ‚ siÄ™ nastÄ™pnie w dalszÄ… wÄ™drówkÄ™. Gwiazda wskazywaÅ‚a mu drogÄ™. PrzechodziÅ‚ przez miasto, w którym naprzeciw niego wyszedÅ‚ orszak pogrzebowy. UmarÅ‚ ojciec rodziny. Matka i dzieci musiaÅ‚y być sprzedane do niewoli. Król przekazaÅ‚ im drugi drogocenny kamieÅ„.           

Jeszcze raz zajaÅ›niaÅ‚a na niebie gwiazda. WÄ™drowaÅ‚ za niÄ… poprzez obcÄ… krainÄ™, w której szalaÅ‚a wojna. W pewnej wiosce żoÅ‚nierze zgromadzili razem wszystkich mężczyzn by ich zabić. Wtedy król wykupiÅ‚ ich trzecim szlachetnym kamieniem.

Ale teraz nie dostrzegÅ‚ już wiÄ™cej gwiazdy. OgoÅ‚ocony ze wszystkiego kroczyÅ‚ przez krainÄ™ i pomagaÅ‚ ubogim ludziom. PrzybyÅ‚ do pewnego portu w chwili, gdy ojciec rodziny jako wioÅ›larz na jednej z galer miaÅ‚ odpokutować za swojÄ… winÄ™. Król zaofiarowaÅ‚ samego siebie i pracowaÅ‚ przez wiele lat jako wioÅ›larz na galerze. Wtedy w jego sercu ponownie wzeszÅ‚a gwiazda. „Wkrótce przeniknęło go wewnÄ™trzne Å›wiatÅ‚o i ogarnęła go spokojna pewność, że mimo wszystko jest na wÅ‚aÅ›ciwej drodze". Niewolnicy i panowie odczuwali to niezwykÅ‚e Å›wiatÅ‚o owego czÅ‚owieka. ZostaÅ‚ wypuszczony na wolność.         

We Å›nie znowu zobaczyÅ‚ gwiazdÄ™ i usÅ‚yszaÅ‚ gÅ‚os: „Pospiesz siÄ™! Pospiesz!" WstaÅ‚ w Å›rodku nocy. Wówczas zajaÅ›niaÅ‚a gwiazda i doprowadziÅ‚a go do bram wielkiego miasta. Z tÅ‚umem ludzi zostaÅ‚ zapÄ™dzony na wzgórze, na którym staÅ‚y trzy krzyże. Ponad Å›rodkowym krzyżem jaÅ›niaÅ‚a gwiazda. „Wtedy spotkaÅ‚o go spojrzenie CzÅ‚owieka, który wisiaÅ‚ na tym krzyżu. CzÅ‚owiek ten musiaÅ‚ odczuwać wszystkie cierpienia, wszystkie utrapienia Å›wiata, tak niezwykÅ‚e byÅ‚o jego spojrzenie. Ale też litość i bezgranicznÄ… miÅ‚ość. Jego rÄ™ce, przybite do krzyża gwoździami, byÅ‚y boleÅ›nie wykrzywione. Z tych udrÄ™czonych rÄ…k rozchodziÅ‚y siÄ™ promienie. Jak bÅ‚ysk przemknęła myÅ›l: tutaj jest cel, do którego pielgrzymowaÅ‚em przez caÅ‚e życie. Ten CzÅ‚owiek jest Królem ludzi i Zbawieniem Å›wiata, na którym oparÅ‚em swój Ä… tÄ™sknotÄ™, którego spotkaÅ‚em we wszystkich utrudzonych i obciążonych". Król opadÅ‚ pod krzyżem na kolana. W jego otwarte rÄ™ce spadÅ‚y wtenczas trzy krople krwi. ByÅ‚y bardziej lÅ›niÄ…ce niż szlachetne kamienie. Gdy Jezus umarÅ‚ z okrzykiem na ustach, umarÅ‚ też król. „Jego twarz jeszcze w Å›mierci byÅ‚a zwrócona w kierunku Pana i bÅ‚yszczaÅ‚a jak promieniejÄ…ca gwiazda".

WÄ™drowiec doszedÅ‚ do celu…

Drogocenny kamieÅ„ zmieniÅ‚ siÄ™ w krew zranionego serca…

Królewski darczyÅ„ca w żebraka, a żebrak w czÅ‚owieka po królewsku obdarowanego. Wszystkie stacje jego wÄ™drówki nabraÅ‚y sensu....

Tylko pozornie bÅ‚Ä…dziÅ‚…

ByÅ‚ prowadzony…

I przyszedÅ‚ w porÄ™…

A czy nas nie przeniknęła ciemność? Czy może po prostu nie chcemy zauważyć promieniejÄ…cej gwiazdy? Gwiazdy, która jest w stanie rozjaÅ›nić każdy mrok, gwiazdy, która nigdy nie gaÅ›nie…

CzÄ™sto wÄ…tpimy, czy oby znajdujemy siÄ™ na wÅ‚aÅ›ciwej drodze…

Gdy jednak uksztaÅ‚tujemy życie tak, jak Bóg je dla Nas przygotowaÅ‚, wraz z ludźmi, którzy znajdujÄ… siÄ™ na Naszej drodze, wtedy pewnego dnia rozbÅ‚yÅ›nie w Nas gwiazda i bÄ™dziemy mogli w peÅ‚ni...